Dita kur Shqipërinë e mbytën për së gjalli

Dita kur Shqipërinë e mbytën për së gjalli

396
0
SHPËRNDAJE

Shkruan : Brilant Gashi

Një jetë e vështirë u krijua . Nuk mund t’a përshkruaj dot as me fjalë se çfarë kemi kaluar . Në të njëjtën kohë ajo kohë historike duket si një ferr i vërtet , që ne e kemi jetuar me shpirtin dhe jetët tona .

Ishte bërë shprehi që të shihnim pushtuesit që të shkonin dhe të vinin në trevat tona , por s’ke çfarë të bësh ! Jeta do të vazhdonte gjithsesi .

Kujt do t’ia merrte mendja që do të na ndanin në gjashtë pjesë ? Ajo ditë do të mbahet mend si dita kur na e morën shpirtin . Edhe pse nëna Shqipëri ishte e mbytur duke dhënë jetë heronjësh ndaj armiqëve , nuk përbënte ndryshim të madh .

Dhimbja nuk ndalonte për asnjë moment . Nëna Shqipëri i thoshte bijave të veta : “Mos u shqetësoni fëmijët e mi , unë do t’iu mbroj juve edhe me jetën time , nuk do të na ndajnë në asnjë mënyrë .”. Ti ishe gabim sepse ndodhi më e keqja . Një e keqe që as dhimbja dhe pikëllimi më i madh me lotët e saj nuk gjen fjalë për t’a përshkruar .

Në fillim dolën osmanët që donin të qëndronin përherë në trojet tona . Arsyeja ishte që pesë shekujt e sundimit të saj nuk ishin asgjë , donte më shumë . Në tjetrën anë qentë e Rusisë donin që të grabitnin tokat me lloj-lloj mjetesh e lloj-lloj marrëveshjesh djallëzore , që do të vinin fatin e shqiptarëve në pikëpyetje .

Cili do të ishte kuptimi i kësaj bote të qelbur po të merreshin tokat tona me dhunë nga armiqët tanë përmes Traktatit të Shën-Stefanit më 3 mars 1878 ? Çfarë do të ndodhte në të vërtet ? Do të na merrte Bullgaria Korçën , Bilishtin , Pogradecin , Strugën , Dibrën , Kërçovën , Gostivarin dhe një varg tokash të tjera .

Po të përmbusheshin këto pika të këtij traktati fam-keq , atëherë ne do të mbeteshim njëjtë si tokat e shtetit të Qipros në mes të Greqisë dhe Turqisë . Nejse ky ishte fillimi i fundit tonë si Shqipëri natyrale !

Po vinte errësira e një kongresi tjetër , i cili do të mbahej në Berlin të Gjermanisë më 13 qershor 1878 . Toplicë , Nish , Kosova ime e shkretë , Malësi e madhe , desha që t’iu shpreh ngushëllimet e mia më të mira që mund të kem pasur ndonjëherë

Zoti e sporovoi popullin tonë dhe këtë komb të lashtë me shumë gjëra të rënda që nuk mund të shkëmbehen as me arin më të shndritshëm të botës . Më thoshte Shqipëria se ka mbetur fare e vetme me asnjë shpresë për jetë .

Ka mbetur akoma e lodhur edhe pas 100 vjetësh të Konferencës së Londrës , e cila përfundimisht e vrau për së gjalli Shqipërinë . Nuk mundem pa Kosovën , nuk mundem pa të bukurën Çamëri .

Nëse nuk jam pranë këtyre tokave , atëherë , nuk e di as vet se për çfarë të jetoj . Apo të jetoj me shpresën se një ditë do të vijnë dhe të jetojmë së bashku me gjakun gegë dhe toskë . Si mund të jemi të pavarur kur jetojmë të ndarë me disa kufi që nuk bëjnë të egzistojnë në kurrëfarë mënyre.

Nëse shqiptarët e mirë vdesin të rinjë , atëherë ata do të vdesin për çështjen tonë kombëtare ! Shqipet tona janë të gjalla edhe pse gjenden në dheun e zi të errësirës historike . Vetëm sa vendosa për të mirën e fëmijëve të mi në lidhje me fatin e Shqipërisë …