Letra që nuk mori kurrë përgjigje

Letra që nuk mori kurrë përgjigje

188
0
SHPËRNDAJE

Nuk humbasin rrënjët tona (shkrimi #1)

Shkruan : Brilant Gashi

Ndihmoje o zot popullin shqiptar . Mos e lërë të vuaj më shumë se sa që e ke lënë deri tani . Nuk duhet t’a harrojmë kurrë prejardhjen tonë ose duhet t’a paguajmë çmimin e asaj harrese .

Gjithçka që kemi bërë deri tani , e kemi bërë vetëm për kombin tonë . Që ai të ndihej gjallë në çfarëdo situate . Nuk dua t’a pengoj më shumë kombin tim dhe popullin tim , por vetëm duhet t’i tregoj atë që duket e nevojshme për t’u treguar .

U mallkoftë ajo qeveri shqiptare e cila ka lënë popullin të vdes nga uria dhe i ka lënë që të vdesin edhe të gjithë heronjët tanë shqiptar . Këta luftëtar nuk e kanë merituar të vriten dhe të vdesin në këtë mënyrë kaq mizore . Ne kemi bërë zgjedhjen e gabuar , që nga fillimi . Ne nuk duhet të lejonim që në pushtet të vinin ca kriminel , që nuk duan t’ia dijnë për popullin e tyre . Një qeveri e cila e lë edhe popullin e vet të vdes , është qeveri kriminale dhe bashkëpunëtore e armiqëve tanë të jashtëm .

Njëra ndër heroinat tona më të mëdha shqiptare është Shote Galica . Heroina jonë më e mirë që mund të ketë shqiptaria jonë . Ndryshe nga të tjerët , për mua ajo është Zhan D’Ark shqiptare .

Qerime Halili ishte luftëtare e shquar e çetave kryengritëse nga Dardania për çlirimin dhe bashkimin kombëtar të të gjitha viseve shqiptare dhe për një regjim shtetëror demokratik në Shqipëri . Ajo luftoi 12 vjet rresht në mënyrë heroike kundër pushtuesve serb , austro-hungarez dhe bullgarë .

Nuk mund të jem edhe shumë i mirë në fuqinë e mendjes time , për të folur për këtë heroinë të madhe dhe trimëroshe . Shërbimi i saj për atdheun do të jetë për shekuj me radhë shembull për gjeneratat e reja . Mund të përmendim edhe Vallen e bukur të Shotës si një vepër të pakrahasueshme me ndonjë tjetër . Fjalët e mia nuk janë asgjë në krahasim me veprat e mëdhaja heroike të saj .

Ajo mori pjesë në më shumë se 40 aksione të rëndësishme kundër armikut . Me vendosmëri të madhe kundërshtoi dhunën dhe politikën shoviniste të pushtuesve dhe agresorëve serb ndaj popullsisë shqiptare .

Ishte viti 1919 kur ajo mori pjesë në Kryengritjen e Rrafshit të Dukagjinit , ndërsa më 1922-1923 luftoi për mbrotjen e Zonës Neutrale të Junikut , e cila shërbente si bazë për kryengritjen e Kosovës e të Malësisë . Një vit më vonë , mori pjesë në mbrojtjen e zonës së lirë së Drenicës .

Azem Galica vdiq dhe kështu kjo vdekje mund të themi se shkaktoi një dhimbje të madhe për Shotën , por ajo nuk i ndali luftimet e saj me çetat e tjera kacake . Së bashku me qindra luftëtar të tjerë të Kosovës , më 1924 luftoi fort kundër ushtrive shoviniste serbe dhe forcave të djallit të madh Ahmet Zogu , Dhimbje e saj u shtua më shumë kur ajo humbi 22 anëtarë të familjes nga forcat e shejtanëve serbë .

Kaluan plot tre vjet . Ishte korriku i vitit 1927 dhe heroina jonë mori një vendim , që do t’i kushtonte jetën : Të jetonte në Shqipërinë e Ahmet Zogut .

Para se të vdiste në kushte të mjerueshme , pa bukë e me fëmijët jetim , Shote Galica i shkruan një letër mbretit , Ahmet Zogu , por që nuk mori kurrë përgjigje nga ai .
Përmbajtja e letrës është kjo :
“Naltmadhnia juaj , unë jam Shote Galica , gruaja e Azem Galicës , prijsit të Levizjes Kaçake të Kosovës . Gjindem në katundin Shullaz të Krujes . Kam edhe katër fëmijë jetim me vedi . Janë fëmijët e luftëtarëve të vrarë për çlirim të Kosovës . Jam e shtrëngueme t’ju vej në dijeni se jam tuj vdek unit bashkë me fëmijët jetim” .

Vdekja tragjike e Shote Galicës është vet dhimbja e shqiptarëve . Ky është një testament i rëndë , që i dridh të gjitha themelet e një mbretërie të vet-shpallur shqiptare .